Autorzy wspominają dobrze rozwinięty ectopterygoid ridge na kości szczękowej, dokładniej po boku, co stanowi cechę typową dla Hadrosauridae, by zaraz zwrócić uwagę na wyrostek grzbietowy, odmienny od stosunków anatomicznych u Hadrosaurinae, bowiem położony za połową kości szczękowej. Kość kwadratowa o wydłużonej powierzchni stawowej nie przedstawia istotnych różnic względem innych kaczodziobych. Otwór paraquadratic foramen nie występuje.
Dobrze rozwinięta kość zębowa odchyla się w dół dziobowo. Tworzony przez nią kąt wynosi około 30°. Autorzy opisu rodzaju podają 40 rzędów zębów tworzących baterie zębowe, skomplikowane struktury służące rozdrabnianiu pokarmu nie ustępujące zębom ssaków. W jednym rzędzie u dorosłego zwierzęcia znajdowało się niedużo, bowiem dwa-trzy wysokie (najwyższa korona mierzy 5,0 cm) zęby, z których jeden bądź dwa działały. Hadrozaury odżywiały się skrzypowymi, paprotnikami, iglastymi czy prymitywnymi okrytonasiennymi, a więc twardym pokarmem, którego gryzienie powodowało ścieranie i zużywanie się zębów. Dlatego prócz zębów używanych przez zwierzę w rzędach czekały rozwijające się kolejne zęby, mające w przyszłości zastąpić te zużyte.