mały|Kolejka na ulicy Puławskiej (ok. 1918) mały|Katastrofa pociągu kolejki grójeckiej (1933) thumb|Rozbiorka stacji Warszawa Mokotów przy placu Unii Lubelskiej (1935) thumb|Tymczasowa stacja kolejki grójeckiej przy ul. Puławskiej, między ulicami Odyńca i Malczewskiego (1935) thumb|Przystanek kolejki w Pyrach Piaseczyńsko-Grójecka Kolej Wąskotorowa (do 2004 roku Grójecka Kolej Dojazdowa), zwyczajowo kolejka grójecka – wąskotorowa kolej turystyczna będąca aktualnie największą działającą koleją wąskotorową w okolicach Warszawy, o rozstawie szyn 1000 mm. Jest ostatnim zachowanym fragmentem uruchomionej w 1898 kolejki grójeckiej. W latach 30. XX wieku funkcjonowała w ramach przedsiębiorstwa Warszawskie Koleje Dojazdowe.
Historia thumb|Stacja Piaseczno thumb|SM03 w Piasecznie
Pierwsze lata Budowę kolejki grójeckiej rozpoczęto w 1898 roku z inicjatywy warszawskiego krawca Eugeniusza Paszkowskiego. Paszkowski, choć był człowiekiem zamożnym, zdawał sobie sprawę, że jest to duża i kosztowna inwestycja, dlatego też dobrał sobie zamożnych wspólników, którymi byli książę Stefan Lubomirski, hrabia Tomasz Zamoyski. Nieoficjalnie do spółki dołączył także cadyk Alter z Góry Kalwarii.