W latach 1827–1828 Zieliński wystawił tu nowy budynek dworu, zlokalizowany na skraju miejscowości, przy drodze wiodącej w stronę Rychwałdu. Powstał on na planie tradycyjnej polskiej architektury dworkowej z tamtego okresu, jako jednopoziomowy obiekt z sienią umieszczoną na środku. Posiadał dach pokryty dachówką wykonaną z ceramiki, w którym umieszczone zostały dwa kominy. Na wejściu umieszczony został ganek, którego dach podtrzymywały dwie mocne kolumny w stylu toskańskim. Prowadziły do niego kamienne schody. Wjazd do dworu odbywał się poprzez bramę zlokalizowaną w najniżej położonym miejscu założenia i prowadził do prostokątnego dziedzińca, wokół którego poza samym dworem zlokalizowane zostały dwie oficyny. W niewielkiej odległości założony został ogród. Budynki gospodarcze miejscowego folwarku położone były w większej odległości od zabudowań dworskich, umieszczono je na wzgórzach za miejscowymi stawami i drogą do wsi, co spowodowane było kwestiami związanymi z bezpieczeństwem.