Wiele z postulatów pedecji próbowało wprowadzić w życie związane z nią Towarzystwo Kultury Polskiej. Głównymi działaczami byli: Aleksander Świętochowski, Aleksander Lednicki, Henryk Konic, Władysław Smoleński, Rafał Radziwiłłowicz, Stanisław Krzemiński, Tadeusz Balicki, Stanisław Leszczyński, Andrzej Niemojewski, Wacław Łypacewicz. Organami prasowymi były pisma: „Prawda”, „Gazeta Handlowa”, następnie „Nowa Gazeta” także „Echa Kieleckie”.W końcu rewolucji 1905–1907 część działaczy coraz bardziej ewoluujących w kierunku prawicowym w 1906 dokonało rozłamu i utworzyło, najpierw, Związek Demokratyczny, a później – na jego bazie – Polską Partię Postępową, na czele z Henrykiem Konicem. Pozostali w Związku działacze o bardziej lewicowej proweniencji odbudowali jedność pedecji i wraz z działaczami PPP tworzyli w latach 1907–1909 Polskie Zjednoczenie Postępowe. Definitywny kres tej jedności przyniósł 1909 rok, od którego działały już dwie partie liberalne: Polska Partia Postępowa (dawna prawica ZP-D) i Polskie Zjednoczenie Postępowe (dawna lewica ZP-D)Wilhelm Feldman, Dzieje polskiej myśli politycznej 1864–1914, Warszawa 1933, s. 319–320.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Partie i ugrupowania Królestwa Kongresowego