Uroczyste otwarcie szpitala posiadającego oddziały chirurgiczny i wewnętrzny nastąpiło pod koniec kwietnia 1903 roku. W szpitalu wyróżniano sale dla chorych I, II i III klasy, przy czym do III klasy przyjmowano też pacjentów leczonych bezpłatnie. Finansowanie szpitala zapewniały datki zamożnych Żydów. Jeszcze przed I wojną światową, w 1912 zbudowano nowy budynek, w którym otwarto oddział okulistyczny i ginekologiczny. W 1927 otwarto pierwszą we Wrocławiu pracownię rentgenologiczną w nowym pawilonie projektu Ehrlichów. W jednym z dużych pomieszczeń szpitala przez cały jego okres istnienia znajdowała się synagoga przeznaczona dla personelu oraz pacjentów, a kuchnia szpitalna gotowała koszernie. Jednocześnie szybko rósł odsetek pacjentów niebędących Żydami: od 28% w 1913 r. do ponad 60% w latach 1920.
Szpital w latach 1930. był trzecim co do wielkości szpitalem Wrocławia i dysponował 400 łóżkami, obsługując ponad 4,5 tys. pacjentów. W tym czasie dyrektorem szpitala był Ludwig GuttmannDoktor Ludwig od godności Paweł Wikowicz, Rzeczpospolita, nr 200 z 28 sierpnia 2012, str. A20, a po jego wyjeździe z Niemiec zastąpił go Siegmund Hadda. Po rozpoczęciu przygotowań do wybuchu II wojny światowej szpital odebrano gminie żydowskiej i przeznaczono na potrzeby wojska.