W Polsce biskup przemyski Jozafat Kocyłowski i biskup sufragan przemyski Hryhorij Łakota zostali aresztowani przez funkcjonariuszy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i przekazani NKWD, a oficjalne struktury Kościoła greckokatolickiego po akcji „Wisła” zlikwidowane.
Likwidacja skutków soboru lwowskiego nastąpiła wkrótce przed upadkiem Związku Sowieckiego, w latach 1989–1990. Z punktu widzenia prawa kanonicznego Kościoła katolickiego, którego Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego jest częścią od samego początku był on całkowicie nieważny. Kościół greckokatolicki obrządku ukraińskiego przez cały czas kontynuował oficjalną działalność w diecezjach na Zachodzie, działał również w podziemiu na terenie ZSRR. W latach 1946–1990 Kościół greckokatolicki był największą podziemną organizacją religijną w ZSRR, udzielającą wbrew sowieckim władzom sakramentów i nauczającą potajemnie religii. W katedrze łacińskiej we Lwowie o. Rafał Kiernicki udzielał sakramentów wiernym Kościoła greckokatolickiego. Samizdatowe pismo Kościoła greckokatolickiego Віра Батьків (Wira Bat’kiw) (pol. Wiara ojców) redagował i wydawał Teodozij Starak, po uzyskaniu niepodległości przez Ukrainę pierwszy poseł Ukrainy w Polsce.