Po wojnie działacz akademickiej Sodalicji Mariańskiej, był zastępcą prefekta tymczasowego zarządu koła gdańskiego, następnie w latach 1948–1949 prefektem organizacji na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim i sekretarzem generalnym krajowego Związku Akademickich Sodalicji Mariańskich (ZASM). W latach 1949–1950 studiował pedagogikę społeczną pod kierunkiem Heleny Radlińskiej i Sergiusza Hessena na Uniwersytecie Łódzkim, uzyskując absolutorium. W październiku 1950 wstąpił do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie. Aresztowany przez funkcjonariuszy UB w lutym 1949 w związku ze śledztwem przeciw organizacji Juventus Christiana (zwolniony po 3 miesiącach) i ponownie w grudniu 1950 jako były członek kierownictwa ZASM. W 1951 skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie na 7 lat pozbawienia wolności, więziony w Zakładzie Karnym we Wronkach; został zwolniony w 1955.