W 1980 został przewodniczącym tymczasowego komitetu założycielskiego, a następnie komisji uczelnianej NSZZ „Solidarność” na KUL; ze względu na stan zdrowia zrezygnował w październiku 1981. Wszedł w skład MKZ Regionu Środkowo-Wschodniego związku, a w 1981 stanął na czele zespołu doradców zarządu regionu. Był redaktorem naczelnym niezależnego pisma „Miesiące” oraz ekspertem na I Krajowym Zjeździe Delegatów NSZZ „S” w Gdańsku. W stanie wojennym członek tajnego Tymczasowego Zarządu Regionu Środkowo-Wschodniego NSZZ „Solidarność”, kierownik podziemnej Wszechnicy Związkowej oraz uczestnik niejawnej Rady Edukacji Narodowej. Po zakończeniu stanu wojennego był współzałożycielem Klubu Katolickiego w Lublinie, zorganizowanego w opozycji do lubelskich struktur KIK kierowanych przez Ryszarda Bendera, a następnie jego prezesem (1985–1987). Działał w ruchu Comunione e Liberazione, współpracował ze stowarzyszeniem . W latach 1986–1990 był współtwórcą i kierownikiem Studium Katolickiej Nauki Społecznej przy Duszpasterstwie Ludzi Pracy w Stalowej Woli. W maju 1989 na polecenie Senatu KUL współorganizował filię Wydziału Nauk Społecznych KUL w Stalowej Woli. Do końca lat 80. wielokrotnie zatrzymywany i poddawany rewizjom.