w lutym tego samego roku został skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby i na karę grzywny. W lipcu 1982 Sąd Najwyższy warunkowo umorzył postępowanie karne w jego sprawie na okres próby wynoszący 2 lata. Kontynuował działalność w podziemnych strukturach związkowych. Zajmował się m.in. prowadzeniem nielegalnej drukarni. W 1989 został posłem na Sejm X kadencji z okręgu inowrocławskiego. Był jedynym spośród 161 kandydatów Komitetu Obywatelskiego do Sejmu, który musiał ubiegać się o mandat w drugiej turze wyborów.
Od 1990 do 1993 należał do Porozumienia Centrum, kierował jego kołem w Żninie. W 1993 został zatrudniony przez Lecha Kaczyńskiego jako doradca prezesa Najwyższej Izby Kontroli. Później był doradcą dyrektora bydgoskiej delegatury izby. W latach 1998–2002 był radnym Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego I kadencji z listy Akcji Wyborczej Solidarność. W 2002 bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z listy koalicji POPiS jako kandydat PiS, do którego przystąpił w 2013.