Przed kapitulacją Włoch we wrześniu 1943 roku wyspy przykuły uwagę brytyjskiego premiera Winstona Churchilla. Churchill już w czasie I wojny światowej jako pierwszy lord Admiralicji wyrażał przekonanie, że obszar ten stanowi „miękkie podbrzusze Europy”. To przekonanie doprowadziło m.in. do klęski wojsk Ententy pod GallipoliChurchill był jednym z pomysłodawców inwazji pod Gallipoli. Mimo to Churchill, zachęcony udanymi lądowaniami aliantów na Sycylii i na Półwyspie Apenińskim rozkazał przygotowywanie planów zajęcia wysp. Zamierzał je wykorzystać jako bazy wypadowe floty i lotnictwa do atakowanie Niemców na Bałkanach, a być może w przyszłości jako „rampę” do inwazji na Grecję.

W grę wchodziło także możliwe przyciągnięcie na stronę aliantów Turcji, dotychczas neutralnej. Już od dłuższego czasu obie strony konfliktu próbowały wciągnąć ją w sojuszWojskom Osi Turcja przydałaby się jako droga na Bliski Wschód i Kaukaz;