W Polsce łabędzie czarne obserwuje się od 1990 roku, nielicznie były spotykane w Polsce zachodniej i środkowej do Wisły i w woj. warmińsko-mazurskim, ale tylko raz obserwowano gniazdującą parę – koło Raciborza (w rezerwacie „Łężczok”). Gatunek nie jest zaliczany do awifauny krajowej (kategoria E w klasyfikacji AERC – pojaw nienaturalny).
Pomiędzy 1950 a 1960 rokiem łabędzie czarne introdukowano też w Japonii.
Pożywienie Łabędzie czarne żywią się przede wszystkim pędami i liśćmi roślin wodnych, na lądzie jedzą również trawę i zioła. Dzięki długiej szyi mogą przy przeszukiwaniu dna osiągnąć głębokość do 1 m.
Rozród 250px|right|thumb|Wysiadująca para łabędzi czarnych Lęgi łabędzi czarnych mogą odbywać się prawie we wszystkich porach roku. Przez długi czas przypuszczano, że są one monogamiczne. Okazało się jednak, że dookoła pojedynczego gniazda występują różne zgrupowania. Znajdywano nie tylko pary, lecz także pojedyncze samce i samice z jajami, a nawet wyjątkowo dwa samce ze sobą. Gniazdo Gniazda stoją zwykle w wodzie lub jej pobliżu;