Uważał, że w tym celu potrzebne było posługiwanie się podobnymi do tych nauk wyjaśnieniami i metodologią.
Filozofia behawioryzmu Behawioryzm łączy w sobie kilka doktryn, czy kierunków filozoficznych, które nadają mu specyficzne cechy:
Fizykalizm
W behawioryzmie pojęcia psychologiczne powinny być sprowadzane do pojęć fizycznych, czyli takich które dają się obiektywnie mierzyć (jak na przykład tempo reakcji, liczba reakcji, czas).
Funkcjonalizm
W behawioryzmie pojęcie przyczyny zachowania zastępuje funkcja zachowania. Ustala się następstwa i współwystępowanie zdarzeń, a nie ich przyczynowość. Ważne jest, aby odpowiedzieć na pytania „Jak?” dane zachowanie wygląda oraz „Po co?” ktoś lub coś się w nie angażuje.
Pragmatyzm
W badaniach należy zajmować się sprawami o znaczeniu praktycznym, które są istotne społecznie.
Empiryzm
Behawioryzm uznaje czynniki zewnętrzne, czyli środowisko jako czynnik kreujący organizm.
Pozytywizm
Behawioryści uznają wiedzę naukową za podstawową. Przywiązują również dużą dbałość do metodologii badań.
Wersje behawioryzmu Można wyróżnić kilka wersji behawioryzmu: