Johann Wilhelm Ritter (ur. 16 grudnia 1776 w Samitz, zm. 23 stycznia 1810 w Monachium) – niemiecki fizyk, który odkrył istnienie ultrafioletowego zakresu promieniowania elektromagnetycznego i poszerzył w ten sposób wiedzę o promieniowaniu elektromagnetycznym poza zakres światła widzialnego.
Życiorys Urodził się 16 grudnia 1776 r. w Zamienicach na Śląsku. W latach 1791–1795 odbywał staż u farmaceuty w Legnicy. Po otrzymaniu spadku podjął studia medyczne na Uniwersytecie w Jenie, a jego mentorem był Alexander von Humboldt, który wspierał jego zainteresowania elektrycznością. Następnie wykładał na macierzystej uczelni. W 1804 r. przeniósł się do Bawarskiej Akademii Nauk w Monachium i pozostał związanym z tym miastem do swojej śmierci.
W 1799 lub 1800 r., zaledwie kilka miesięcy po Angliku Williamie Nicholsonie, dokonał rozkładu wody na wodór i tlen w procesie elektrolizy, jednak w swoim eksperymencie był w stanie dodatkowo zebrać oba gazy osobno na elektrodach i zmierzyć ich stosunek objętościowy. Później Ritter przeprowadził także elektrolizę soli metalicznych, uzyskując czyste metale. W 1800 r. opracował proces galwanostegii. Rok później zaobserwował prąd w zjawisku termoelektrycznym, a w 1802 r. zbudował suche ogniwo elektryczne, zaś w 1803 r. baterię akumulatorów.