Pierwszym odejściem od ruchomych nóg był klocek imitujący długą suknię (od 1990 roku). Od 2002 roku stosowane bywają także krótsze, nieruchome nogi dla figurek, które mają być mniejsze. Spotykane później też były, zwłaszcza w osobnych zestawach, nietypowe minifigurki, które zamiast nóg mają np. ogon syreny. W 2003 roku w serii NBA zastosowano sprężynowe nogi umożliwiające wyskoki. Spotykane są też nietypowe ręce, jak ramię robota, lub dłonie, jak hak pirata.
W 2010 roku po raz pierwszy Lego wypuściło kolekcjonerskie serie minifigurek niezwiązanych z zestawami, pakowane w nieprzejrzyste torebki.
Minifigurka jest najbardziej rozpoznawalnym symbolem marki Lego, obok czerwonego klocka 2×4. Rozpoznawalność minifigurek poszerzyło pojawienie się od 1997 roku gier komputerowych, a następnie seriali i filmów animowanych z minifigurkami „grającymi” role aktorów, w technice animacji komputerowej, jak Lego: Przygoda. Animowane komputerowo minifigurki mają mimikę i nieograniczone możliwości ruchu, lecz zachowują wygląd minifigurek, a nie tylko reprezentowanych przez nie postaci. Dzięki możliwości ustawiania w różnych pozach, figurki wykorzystywane są także przez fanów do tworzenia animacji poklatkowych.