W latach 1941–1945 był szefem Rady Kompozytorów (Fachschaft Komponisten) w , od 1950 przewodniczącym rady doradczej Stowarzyszenia , od 1954 prezesem Deutschen Komponistenverbandes, a od 1968 przewodniczącym Deutscher Musikrates.

Nazwisko Egka figurowało na Gottbegnadeten-Liste (Lista obdarzonych łaską Bożą) w III Rzeszy) wśród Niezastąpionych.

Odznaczenia i nagrody (na podstawie materiałów źródłowych) 1981 – Order Maksymiliana za Naukę i Sztukę 1972 – nagroda honorowa miasta Monachium 1970 – Krzyż Wielki Orderu Zasługi RFN 1966 – złoty medal miasta Monachium za Sztukę i Naukę (Medaille für Kunst und Wissenschaft der Stadt München) 1962 – Order Bawarski Zasługi 1950 – Berliner Kunstpreis 1936 – złoty medal Olimpijskiego Konkursu Sztuki i Literatury za Olympische Festmusik

Twórczość Egk komponował w stylu zbliżonym do neoklasycyzmu paryskiego. Stosował prostą fakturę, z przewagą homofonii, a jego instrumentacja nie wychodziła poza straussowskie konwencje. Jego język muzyczny był odległy od silnych trendów w niemieckiem muzyce lat 30. (dodekafonia i polifonizmu Hindemitha). W utworach scenicznych wprowadzał włoską śpiewność i francuską lekkość;