arcybiskup Fermo Decio Azzolino (2 marca 1654) – kardynał diakon S. Adriano Odoardo Vecchiarelli (29 kwietnia 1658) – kardynał diakon Ss. Cosma e Damiano; biskup Rieti Giacomo Franzoni (29 kwietnia 1658) – kardynał diakon S. Maria in Aquiro; biskup Camerino Francesco Maria Mancini (5 kwietnia 1660) – kardynał diakon Ss. Vito e Modesto Angelo Celsi (14 stycznia 1664) – kardynał diakon S. Giorgio in Velabro; prefekt Świętej Kongregacji Soboru Trydenckiego Paolo Savelli (14 stycznia 1664) – kardynał diakon S. Maria della Scala Louis de Vendôme (7 marca 1667) – kardynał diakon bez tytułu
Wśród elektorów było 60 Włochów i po dwóch Francuzów i Niemców
16 elektorów otrzymało kapelusze kardynalskie jeszcze od Urbana VIII (1623–1644), 20 od Innocentego X (1644–1655), a pozostałych 28 od Aleksandra VII (1655–1667).
Nieobecni Sześciu kardynałów (dwóch Hiszpanów, trzech Włochów i Niemiec, wszyscy z nominacji Aleksandra VII) nie uczestniczyło w elekcji, z czego dwóch zmarło w trakcie sediswakancji: †Francesco Maria Sforza Pallavicino SJ (9 kwietnia 1657) – kardynał prezbiter S. Salvatore in Lauro (zmarł 5 czerwca 1667 w Rzymie, poza konklawe) †Volumnio Bandinelli (29 kwietnia 1658) – kardynał prezbiter Ss.