Mimo że Parnell stracił do zwycięzcy sześć okrążeń, to wyścig ukończył na punktowanym piątym miejscu.
W 1952 roku zespół został przejęty przez sir Alfreda Owena i jego oficjalna nazwa została zmieniona na Owen Racing Organisation; jednakże samochody nadal nazywały się BRM.
Mimo wielu testów, w których uczestniczyli między innymi Juan Manuel Fangio czy José Froilán González, BRM nie wystawił własnego samochodu w oficjalnych wyścigach Formuły 1 aż do roku 1956. Wówczas to modelem P25 w Grand Prix Wielkiej Brytanii ścigali się Mike Hawthorn, Tony Brooks i Ron Flockhart. Pojazd był wyposażony w zupełnie nowy, 2,5-litrowy silnik projektu Stuarta Tresiliana oraz zawieszenie zaprojektowane przez Colina Chapmana. W 1957 roku model P25 został zgłoszony do trzech Grand Prix, ale nie ukończył żadnego. Jean Behra wygrał jednak nieoficjalne Grand Prix Caen oraz International Trophy.
W sezonie 1958 następował rozwój modelu wraz z takimi kierowcami, jak Behra, Schell, Flockhart, Bonnier i in. Był to pierwszy regularny sezon BRM. Mimo braku zwycięstw BRM zdobył kilka dobrych miejsc i czwarte miejsce w klasyfikacji konstruktorów.
Rok później BRM odniósł pierwsze zwycięstwo, kiedy to Bonnier wygrał Grand Prix Holandii.