Hymn Cherubinów (gr. cherubikon, cherubikos hymnos; cs. chieruwimskaja pieśń), zwany też Pieśnią Cherubinów – stała część Boskiej Liturgii według tekstów św. Jana Chryzostoma i św. Bazylego Wielkiego. W liturgii bizantyńskiej hymn kościelny, który towarzyszy przejściu z liturgii słowa do Liturgii eucharystycznej.
Opis hymnu Napisany według tekstów Jana Chryzostoma i Bazylego Wielkiego, wprowadzony w czasach cesarza Justyna II (565–578), być może w miejsce hymnu "Νῦν αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν" (Nynie siły niebiesnyja, Teraz moce niebios), obecnie śpiewany jest podczas liturgii uprzednio poświęconych darów. Towarzyszy uroczystemu przeniesieniu darów z żertwiennika na stół ołtarzowy. Pierwszą wzmiankę o hymnie spotykamy w homilii patriarchy konstantynopolskiego Eutychiusza (ok. 582).
Hymn ten jest śpiewany przed anaforą w Liturgii Wiernych. Śpiewając Hymn, wierni mają odłożyć „wszelką życia troskę”, aby móc „przyjąć Króla wszystkich” – Jezusa Chrystusa, którego Ofiarą jest Święta Liturgia. Wierni mają wznieść się ponad ziemskie troski, aby móc dokonać „Wielkiego Wejścia” razem z Chrystusem do Jego Królestwa.