W obawie przed całkowitą stratą rejonu Turkiestanu, władze radzieckie przystąpiły do zwiększenia działań przeciwko basmaczom. Dzięki pewnym kompromisom w kwestiach religijnych i kulturalnych ze strony bolszewików, poparcie miejscowej ludności dla muzułmańskich bojowników osłabłoMartha B. Olcott, The Basmachi or Freemen’s Revolt in Turkestan, 1918-24, 357.. Front Turkiestański Armii Czerwonej przystąpił do działań ofensywnych. W czerwcu 1922 wojska radzieckie pod dowództwem Nikołaja Kakurina pokonały basmaczy w bitwie pod Kafrun. Armia Czerwona zaczęła wypierać rebeliantów na wschód, odbijając z ich rąk znaczne terytorium. 4 sierpnia 1922 śmierć w walce poniósł Enver Pasza. W okresie pomiędzy lipcem i sierpniem 1923 partyzantów wyparto z Garm. W Kotlinie Fergany rebelianci utrzymali się jeszcze do 1924. Od tego momentu zdarzały się już tylko sporadyczne starcia zbrojne. Najważniejsi dowódcy rebeliantów – Faizal Maksum, Ibrahim-bek i Irgasz Bej znaleźli schronienie w Afganistanie, skąd kierowali zbrojnymi rajdami na obszary będące pod władzą radziecką. W 1929 siły muzułmańskie dowodzone przez Maksuma na krótki czas opanowały tadżyckie miasto Garm, nim zostały stamtąd wyparte przez Armię Czerwoną. Częściowemu odrodzeniu ruchu basmaczy sprzyjała stalinowska polityka kolektywizacji. W 1931 w Taszkiencie stracono Ibrahima-beka.