Droga Margrabska (Via Marchionis, Markgrauenwek) – nazwa szlaku prowadzącego z Niemiec na ziemie zakonu krzyżackiego, prowadzącego przez tereny Nowej Marchii i Pomorza do Prus. Droga ta miała kilka odgałęzień i służyła gościom zakonu krzyżackiego do podróży drogą lądową z Frankfurtu nad Odrą w Nowej Marchii do Malborka w państwie Zakonu Krzyżackiego (podróż drogą morską wiodła przez Gdańsk).
Via Marchonis uczęszczana była głównie przez gości z krajów niemieckich, inni goście krucjat na ziemie Prusów początkowo zdążali także przez ziemie polskie, lecz w momencie nasilenia konfliktu polsko-krzyżackiego w XV wieku droga przez Królestwo Polskie była dla gości Zakonu praktycznie niedostępna. W XV i XVI wieku na ziemie zakonu w Prusach zaczęli ściągać coraz częściej najemnicy – głównie z Czech. Szlak ten miał znaczenie strategiczne – stąd też próby opanowania jak największej liczby zamków i miast na jego trasie zarówno przez Polskę i Zakon. Poruszali się tędy nie tylko rycerze i najemnicy, ale także kupcy i podróżnicy, którzy narażeni byli też na napady zbrojne np.