Działalność polityczno-publicystyczna W latach 20. pisarz podjął współpracę z Action française, a następnie z faszystowską Francuską Partią Ludową (Parti populaire français, PPF), m.in. jako redaktor pisma "L`Émancipation Nationale".
Twórczość literacka w latach 30. Lata 30. były najlepszym okresem twórczym P. Drieu La Rochelle. Napisał wówczas powieści: „Le Feu follet” (1931), „Drôle de voyage” (1933), „Beloukia” (1936), „Reveuse bourgeoisie” (1937), „Gilles” (1939) i zbiór nowel „La Comédie de Charleroi” (1934). Połączył w nich udanie dwie tradycje powieści francuskiej – z jednej strony kontynuował tradycję Balzakowskiego realizmu, zaś z drugiej był utalentowanym uczniem wielkich psychologów, Amiela, Maurice Barrèsa i Marcela Prousta. Podkreślając urodę jego stylu pisarskiego, psychologiczną subtelność i wnikliwość, z jaką analizował relacje łączące kobietę i mężczyznę, krytycy różnią się w ocenie, które z jego książek należy uznać za najlepsze. Pisał także do pism literackich, m.in. do „La Nouvelle Revue Française”. W rezultacie stał się czołową postacią francuskiego życia literackiego w okresie międzywojennym.