Lanxi Daolong (chiń. 蘭溪道隆, pinyin Lánxī/qī Dàolóng także jako Lanqi Daolong; kor. 란계도륭 Langye Toryung; jap. Rankei Dōryu, także Dōryu Daikaku; wiet. Lan Khê Ðạo Long; ur. 1213, zm. 24 lipca 1278) – chiński mistrz chan ze szkoły linji, propagator zenu w Kamakurze.
Życiorys Urodził się w Lanxi, Fujian (obecny Mianyang) w prowincji Syczuan. W 1226 r. wieku 13 lat został nowicjuszem w klasztorze Daci (chiń. 大慈寺) w Chengdu. Później rozpoczął wędrówkę po klasztorach chan, odwiedzając różnych mistrzów chan (m.in. Wuzhuna Shifana) w klasztorze Wanshou (chiń. 万寿寺) w prowincji Zhejiang oraz m.in. Chijue Daochonga i Beijiana Jujiana. Nie został jednak stałym uczniem żadnego z nich.
Udał się podróż przez takie prowincje jak Hunan, Hubei i Jiangxi. W końcu w Yangshan (w Wuxi w Jiangsu) natrafił na odpowiedniego nauczyciela i został uczniem mistrza Wuminga Huixina w klasztorze Cuiwei. Praktykował u niego gong’any.
Około 34 roku życia osiągnął oświecenie i zaproszony przez japońskich mnichów popłynął w 1246 r. do Japonii. Najpierw udał się do Hakaty na wyspie Kiusiu, a po roku – do Kioto. Jednak jeszcze w 1247 r.