W latach 70. i 80. XX w. wychowanie do mediów stało się także częścią systemu edukacji w krajach europejskich, głównie skandynawskich, w Finlandii, Szwecji i Danii. Z biegiem lat ruch edukacyjno-medialny objął również inne państwa kontynentu i świata. Przedmiot stał się obecny w różnych etapach kształcenia od podstawowego po wyższe, jako samodzielny lub realizowany w ramach innych zajęć szkolnych.
W Polsce zajęcia z wychowania do mediów wprowadzono reformą edukacji z 1999 jako propozycję międzyprzedmiotowej ścieżki programowej. Niezależnie od działań krajowych systemów oświatowych, przekonań o powszechnej konieczności wychowania do mediów w szkolnictwie, od stwierdzeń „nadszedł już czas, by tzw. ścieżkę edukacyjną w szkołach zastąpił przedmiot edukacja medialna” (T. Goban-Klas) trzeba zdać sobie sprawę, że „medialna piśmienność” rodziła się i pozostaje ruchem społecznym odbiorców. Wtórnie zatem winna być traktowana jako element kształcenia szkolnego.
Edukacja medialna w polskich ośrodkach akademickich Edukacja medialna jest przedmiotem zainteresowania kilku ośrodków naukowych w Polsce (głównie pedagogiki i filmoznawstwa).