11 Czechosłowacki Batalion Piechoty – Wschód (czes. Československý pěší prapor 11 – Východní, ang. Czechoslovak 11th Infantry Battalion – East) – czechosłowacka jednostka wojskowa walcząca u boku aliantów podczas II wojny światowej.
Historia 14 sierpnia 1940 przy czechosłowackim rządzie emigracyjnym z siedzibą w Londynie powstała Czechosłowacka Misja Wojskowa na Bliski i Środkowy Wschód na czele z generałem Ondřejem Mézlem. W wyniku jej działań 28 października utworzono Czechosłowacki Kontyngent – Środkowy Wschód, podporządkowany głównodowodzącemu siłami brytyjskimi w tamtym rejonie, generałowi Archibaldowi Wavellowi.
W tym samym czasie został rozwiązany 4 Czechosłowacki Pułk Piechoty. Na jego bazie w obozie w Gedera w Palestynie 1 listopada sformowano 11 Czechosłowacki Batalion Piechoty – Wschód pod dowództwem podpułkownika Karela Klapálka, byłego zastępcy dowódcy 4 Czechosłowackiego Pułku Piechoty. Jednostka składała się z dowództwa, czterech kompanii strzeleckich (po trzy plutony każda) i kompanii broni towarzyszących (plutony karabinów maszynowych, łączności, saperów, warsztatowy i transportowy). Na początku grudnia 1940 żołnierze czechosłowaccy przeszli jedenaście tygodni aklimatyzacji, po czym zostali przeniesieni do obozów w Sidi Bishr i Agami. Do wiosny 1941 prowadzono służbę patrolową na Pustyni Judejskiej.