Inny wymiar zyskały też pozostałe zasady skautingu: badenpowellowski codzienny dobry uczynek jest tu czynem wypływającym z chrześcijańskiej miłości do bliźniego, nadany został chrześcijański sens zastępowi, który stał się grupą skautów będących braćmi w Chrystusie. Dla o. Sevina skaut był chrześcijaninem, którego najgorętszym pragnieniem jest szerzenie wokół siebie Królestwa Chrystusowego. Wychowanie religijne staje się nie jednym z czynników przyrodzonego oddziaływania kształcącego, ale zajmuje należne sobie stanowisko czynnika integrującego, wprowadzając wartości i środki nadprzyrodzone w życie skauta i społeczności skautowej.
Według harcmistrza Grzegorza Nowika, harcerstwo jest połączeniem idei, metody i organizacji, opierającym się na wartościach zawartych w Prawie i Przyrzeczeniu Harcerskim, które kształtują charaktery młodych ludzi przez służbę, braterstwo i pracę nad sobą. Metoda harcerska bazuje na pracy małych grup, takich jak zastępy, które uczą młodzież współpracy, odpowiedzialności i samowychowania poprzez aktywności w terenie i realizację stopni harcerskich.