thumb|100px|Oficer Kawalerii Narodowej przepasany szarfą i z felcechem przy szabli thumb|100px|right|Felcech i chwost przy szabli oficera piechoty - 1938 r

Felcech, feldcech (od niem. Feldzeichen) to temblak oficerski (dystynkcyjny) przy broni bocznej zawieszonej przy pendencie. Nazwa ta dotyczy jedynie temblaków noszonych przez oficerów.

W wojsku polskim felcechy pojawiły się w XVIII wieku za panowania króla Augusta II początkowo w wojskach cudzoziemskiego autoramentu. W wojskach narodowego autoramentu wobec braku jednolitych mundurów srebrno-karmazynowy felcech przy broni bocznej stał się wyróżnikiem oficera na służbie, podobnie jak szarfa w tym samym kolorze. Przejęciu tego rodzaju oznakowania sprzyjała niejednolitość umundurowania i trudność rozpoznania oficera narodowego autoramentu od bogatego towarzysza, choćby przy oddawaniu honorów przez straże. W 1785PRZEPIS UBIORU /DLA/ BRYGAD KAWALERYI NARODOWEY, / Y / PUŁKÓW PRZEDNIEY STRAŻY, WOYSKA OBOYGA / NARODÓW, / PRZEZ / DEPARTAMENT WOYSKOWY / w Roku 1785. Przy układaniu Regulaminu / USTANOWIONY. w regulaminie umundurowania felcechem nazywany jest jedynie temblak oficerski, pozostałe stopnie noszą temblak przy pendencie.