W 719 r., po klęsce Chilperyka pod Soissons, Odon zawarł pokój z Karolem i przeszedł na jego stronę.
Odon walczył również z Saracenami, którzy po podbiciu hiszpańskiego królestwa Wizygotów rozpoczęli najazdy na południową Galię. 9 czerwca 721 r. odniósł świetne zwycięstwo pod Tuluzą, pokonując As-Samha ibn Malika al-Chaulaniego, który zmarł wkrótce z ran odniesionych w bitwie. Po bitwie Odon otrzymał dary dziękczynne od papieża Grzegorza II. Wkrótce jednak Odon wdał się w spory z Karolem Młotem i kiedy Arabowie ponownie zaatakowali jego księstwo w 732 r. poniósł klęskę w bitwie nad Garonną i musiał uznać zwierzchnictwo Karola Młota, który jeszcze w tym samym roku zadał najeźdźcom decydującą klęskę pod Poitiers. Podczas tej bitwy Odon dowodził prawym skrzydłem wojsk frankijskich.
Książę abdykował w 735 r. na rzecz swojego syna Hunalda. Pozostawił po sobie jeszcze jednego syna, imieniem Ato, oraz córkę, prawdopodobnie o imieniu Lampegia (Lamperia?), która poślubiła jednego z dostojników muzułmańskich, berberyjskiego wodza Usmana ibn Naissę (zwanego Munnuzą). Zmarł niedługo później, prawdopodobnie w klasztorze, nie później niż w 740 r.
Bibliografia Rohoziński Jerzy: Bitwa, która ocaliła Europę?, w: „Mówią wieki” nr 10/12 (633), październik 2012, s. 26–30.
Kategoria:Władcy Akwitanii Kategoria:Urodzeni w VII wieku Kategoria:Zmarli w VIII wieku