W latach 1962–1963 przewodniczył tworzeniu Federacji Malajskiej, którą rządził jako premier dzięki zapewnieniu sobie poparcia społeczności chińskiej i hinduskiej poprzez pragmatyczny kompromis. W okresie jego rządów trwała konfrontacja z Indonezją, rebelia w Brunei, drugie powstanie malajskie i powstanie w Sarawaku, które na długie lata zdestabilizowały sytuację w krajuPeng, Chin (2003). My Side of History. Singapore: Media Masters. .. Podczas wyborów państwowych w maju 1969 doszło w stolicy do poważnych rozruchów na tle etnicznym pomiędzy Chińczykami a Malajami. Widząc, że nie powiodła się jego próba rządów, opartych na przyjaznych stosunkach chińsko-malajskich, złożył rezygnację w styczniu 1970. Aktywny udział w publicystyce pozwolił mu na pozostanie wpływową postacią w życiu publicznym Malezji, mimo formalnej emerytury.
Zobacz też
Mafilindo
Przypisy
Bibliografia Jan Palmowski, Słownik najnowszej historii świata 1900-2007 t. I, tłum. Agnieszka Kloch, Presspublica, Warszawa 2008,
Kategoria:Absolwenci St Catharine’s College (Cambridge) Kategoria:Malezyjscy ministrowie Kategoria:Odznaczeni Orderem Australii Kategoria:Odznaczeni Orderem Domowym Korony Brunei Kategoria:Odznaczeni Orderem Towarzyszy Honoru Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony (Belgia) Kategoria:Odznaczeni Orderem Sikatuny Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Wietnamu Kategoria:Premierzy Malezji Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1990