W 1932 awansował do stopnia porucznika, a w 1938 – rotmistrza. Był dowódcą 2 szwadronu liniowego 18 p.uł. 1 września 1939 uczestniczył w ciężkich walkach w rejonie Chojnic, które zakończyła słynna szarża 1 i 2 szwadronu pod Krojantami. 5 września dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w obozach jenieckich, z których bezskutecznie próbował uciec. W styczniu 1945 – podczas uwalniania Oflagu II C Woldenberg, w którym wówczas był osadzony – został poważnie ranny w głowę. Do kwietnia przebywał na leczeniu w szpitalach radzieckich i polskich.
Następnie już jako cywil podjął pracę urzędnika w administracji sanatoriów w Szczawnicy, Rymanowie, a od 1953 w Cieplicach, gdzie był zatrudniony aż do emerytury. Przeszedł na nią w 1975.
W 1990 roku został awansowany do stopnia majora (przez Rząd RP na uchodźstwie), a w 2000 – podpułkownika w stanie spoczynku.