Polityka wewnętrzna W przeciwieństwie do swojego ojca Ludwik Młodszy dążył do łączenia interesów królewskich z interesami możnowładztwa i do unikania konfrontacji. Udało mu się zyskać poparcie wielu możnych rodzin, w tym krewnych swojej żony Ludolfinów, których przedstawiciele zasiądą w późniejszych wiekach na tronie wschodniofrankijskich Karolingów. Ludwik przebywał głównie w Nadrenii, unikał przebywania w Saksonii i na wschodnich granicach swego państwa. Dwukrotnie odwiedził Bawarię, ale rządy nad nią powierzył swojemu bratankowi, nieślubnemu synowi Karlomana, Arnulfowi z Karyntii.
Od lata 879 r. nasiliły się najazdy wikingów na frankijskie królestwa. Państwo Ludwika było najsilniej z nich atakowane, po królestwie zachodniofrankijskim. W lutym 880 r. Ludwik pokonał najeźdźców z Norwegii pod Thimeon niedaleko obecnego Charleroi. Ludwik wyparł również wikingów z zajętego przez nich królewskiego pałacu w Nijmegen. W tym samym miesiącu inna frankijska armia dowodzona przez królewskiego szwagra Brunona, księcia saskiego, doznała ciężkiej klęski pod Hamburgiem. W bitwie tej zginął Brunon i wielu saskich możnych. Najazdy wikingów trwały nadal.