Bitwa pod Hanau – starcie zbrojne, które miało miejsce 30–31 października 1813 podczas wojen napoleońskich.
Bitwa stoczona została w pobliżu miasta Hanau w Niemczech (Hesja). Było to dwudniowe starcie pomiędzy siłami francuskiej Wielkiej Armii pod osobistym dowództwem cesarza Napoleona Bonaparte a siłami bawarskimi i austriackimi pod komendą gen. Karla Philippa von Wredego.
Bitwa uważana jest za przykład sztuki dowodzenia Napoleona, który dysponując trzykrotnie mniejszymi siłami zwyciężył przy znacznie niższych stratach własnych i osiągnął wyznaczony cel, którym było odblokowanie strategicznej drogi odwrotu w kierunku na Frankfurt nad Menem i Moguncję.
W bitwie pod Hanau wsławił się polski szwadron dowodzony przez majora Dominika Hieronima Radziwiłła, który w wyniku ran odniesionych w tej bitwie zmarł w Lauterecken (Nadrenia-Palatynat) 11 listopada 1813 r.
Wstęp Bawaria, były francuski sojusznik, przystąpiła do szóstej koalicji na mocy traktatu w Ried, który zawarty został tuż przez bitwą pod Lipskiem. Skutkiem poniesionej klęski armia napoleońska wycofywała się przez Erfurt do Frankfurtu nad Menem w celu przekroczenia Renu pod Moguncją. Napoleon prowadził odwrót z dużym powodzeniem.