Zawieziono ich do Sokołowa Podlaskiego na dworzec i koleją przewieziono do Stalinogorska (obecnie Nowomoskowsk), gdzie pracował w kopalni węgla.
Pewnego dnia pojawiła w łagrze się komisja NKWD, która przesłuchiwała wszystkich więźniów. Przesłuchania przebiegały bardzo szybko, Sowieci wychwytywali ludzi, których zeznania różniły się od zeznań złożonych wcześniej, jeszcze w Polsce. Prawdopodobnie na podstawie tych przesłuchań, część więźniów zwolniono na początku września 1945 r. Do grupy zwolnionych został zakwalifikowany Konik. Około 9–10 września 1945 roku więźniów, których zwolniono, załadowano do wagonów, jednak ich nie zadrutowano, co znaczyło, że Sowieci uznali ich za ludzi wolnych. Pociąg ruszył do Polski. 240px|thumb|Grób Bronisława Konika na terenie Panteonu Żołnierzy Polski Walczącej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Losy powojenne Do Warszawy pociąg dotarł 20 września 1945 i zatrzymał się na Pradze, jednak nikogo nie wypuszczono. Po pewnym czasie wagony zadrutowano, a im powiedziano, że jadą dalej do obozu pracy w Polsce. Części ludzi udało się uciec jeszcze na Pradze, wysłano też delegacje do Bolesława Bieruta, a kolejarze wynajdywali różne powody uniemożliwiające dalszą podróż. Po pewnym czasie pociąg jednak ruszył dalej i dojechał do Dworca Zachodniego. Tu Bronisław Konik ucieka.