Zostawił po sobie w Odessie dobrą pamięć. Jego dom z armatami przy wejściu, który dał nazwę ulicy Langeronowskiej, przez długi czas był jedną z największych atrakcji w Odessie. O samym Langeronie krążyły dziesiątki zabawnych legend i anegdot. Do naszych czasów dotrwał łuk triumfalny nazywane przez mieszkańców Odessy łukiem Langerona, prowadzący obecnie na plażę jego imienia.
Dalsze życie 1 czerwca 1826 r. został członkiem najwyższego trybunału karnego nad dekabrystami. 11 lutego 1829 r. został wyznaczony dowódcą riazańskiego pułku piechoty. Brał udział w wojnie rosyjsko-tureckiej (1828–1829).
Langeron przez całe życie obawiał się śmierci na cholerę. Zmarł na tę chorobę 4 lipca 1831 w Petersburgu. Został pochowany w katolickim kościele w Odessie.
Twórczość W czasie rewolucji francuskiej, przebywający w Londynie Langeron pisał dla francuskich gazet i stworzył kilka sztuk (Mazaniello, Rosamona, Maria Stuart) i jedną komedię (Udawane starcie), którą wystawiono w roku 1789.