W repertuarze pojawiały się zarówno duże widowiska teatralne, jak i kameralne przedstawienia. W tym drugim nurcie rozwijane były przede wszystkim spektakle o charakterze satyrycznym i groteskowym. W latach 60. w Teatrze Dramatycznym realizowane były przede wszystkim dramaty współczesnych autorów (polskich i zagranicznych) – szczególnie często wystawiano sztuki Dürrenmatta. Premiery na podstawie tekstów klasycznych, zdaniem historyka teatru Stanisława Marczaka-Oborskiego, w tamtym czasie zwykle okazywały się mniej udane. Od tej reguły istniały pewne wyjątki na przykład Kroniki królewskie według Wyspiańskiego w reżyserii Ludwika René uznane przez krytyka Jana Kłossowicza jedną z dwóch najważniejszych premier sezonu.
Od 1965 roku w Teatrze Dramatycznym w Warszawie co roku odbywają się Warszawskie Spotkania Teatralne.
W 1966 roku dyrektorem teatru został Andrzej Szczepkowski, a po dwóch latach na stanowisku zastąpił go Jan Bratkowski.