Do grupy należeli także Wacław Korabiewicz, Tadeusz Byrski i Leon Szreder.
Po upadku pisma w 1934 nastąpiła dezintegracja grupy, chociaż podejmowano (aż do końca 1939 roku) kolejne inicjatywy czasopiśmiennicze: Maśliński redagował „Kolumnę Literacką” jako dodatek do „Kuriera Wileńskiego” w latach 1934–1938, z kolei w latach 1937–1938 Zagórski prowadził dodatek do „Kuriera Porannego” o nazwie „Apel”. Bujnicki do wybuchu II wojny światowej prowadził dział literacki w „Słowie”. Dembiński i Jędrychowski w 1936 roku wydawali pisma „Poprostu” oraz „Karta” o radykalnym charakterze społeczno-politycznym (za co spotkały ich liczne szykany ze strony władz państwowych oraz konfiskaty mienia).
Działalność żagarystów nie ograniczała się tylko do wydawania kolejnych pism. Poeci ci byli także założycielami drugiego Klubu Intelektualistów, której przewodził Dembiński. Grupa usiłowała także stworzyć własną linię wydawniczą, wzorem innych grup literackich, o nazwie „Grupa literacka Żagary-Piony”. Jednakże drukiem ukazały się tylko dwa zbiorki: Bujnickiego Po omacku i Zagórskiego Ostrze mostu. Organizowali wieczorki poetyckie, podejmowali współpracę z redaktorami czasopisma „Linia”. W 1934 uczestniczyli wraz z poetami z innych części kraju w wieczorze poetyckim o nazwie „Najazd Awangardy na Warszawę”.