Zaangażował się w działalność polityczną w ramach opozycyjnego Związku Sił Demokratycznych, w którym pełnił obowiązki doradcy ekonomicznego. W wyborach w 1990 uzyskał mandat deputowanego do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego (konstytuanty). W wyniku wyborów w 1991 wszedł w skład Zgromadzenia Narodowego, mandat poselski odnawiał w 1994, 1997, 2001, 2005 i 2009, zasiadając w bułgarskim parlamencie 36. 37., 38., 39., 40. i 41. kadencji (do 2013).
Od 1990 do 1992 zajmował stanowisko ministra finansów w rządach, na czele których stali Dimityr Popow i Filip Dimitrow, pierwszych gabinetach po przemianach politycznych związanych z upadkiem komunizmu. Brał udział w przeprowadzaniu reform gospodarczych upadającej gospodarki, a także w negocjacjach z instytucjami międzynarodowymi celem uzyskania pomocy finansowej.