W toku ewakuacji około 80 angielskich protestantów utonęło, gdy wioząca ich łódź zatonęła.
Wexford było również bazą wypadową dla floty korsarskiej konfederatów, która łupiła statki lojalne wobec angielskiego parlamentu, a dziesiątą część łupów przeznaczała na wsparcie dla rządu konfederacji z siedzibą w Kilkenny. Do 1649 roku w porcie stacjonowało przeszło 40 fregat posiadających listy kaperskie, często zwabionych z Dunkierki, Niderlandów Hiszpańskich czy samej Hiszpanii perspektywą łatwych łupów. Ze źródeł angielskich wynika, że korsarze z Wexford poważnie utrudniali ruch statków między Dublinem, Liverpoolem i Chester, zapuszczali się też do Zatoki Biskajskiej i na Morze Północne, a nawet na Morze Bałtyckie.
W 1648 roku irlandzcy Rojaliści podpisali porozumienie z Konfederatami, łącząc siły przeciwko siłom parlamentu Anglii. Dlatego gdy Cromwell wylądował ze swym wojskiem w Irlandii w sierpniu 1649, Wexford stało się jednym z najważniejszych celów militarnych, obok baz morskich w Waterford i Galway.