Nikołaja Judenicza, atakującymi z terytorium Estonii na Piotrogród).

Odrzucono również opracowany przez Vācietisa plan uderzenia na Siły Zbrojne Południa Rosji w sierpniu 1919 roku przez basen Dońca, gdzie czerwoni mogli liczyć na szerokie wsparcie robotników, zamiast natychmiastowego marszu przez Rostów i Nowoczerkask, region, gdzie ludność była im raczej niechętna, w kierunku Kubania. W lipcu 1919 roku łotewski oficer, mimo poparcia Trockiego, został pozbawiony stanowiska naczelnego dowódcy, na rzecz Siergieja Kamieniewa, którego wcześniej zwolnił z Armii Czerwonej za niewykonanie rozkazu, lecz który został przywrócony do służby na życzenie komisarzy Frontu Wschodniego. Decyzja ta zapadła pod wrażeniem serii klęsk poniesionych przez Armię Czerwoną, chociaż wynikały one z całego szeregu czynników. Vācietis był nawet podejrzewany o zdradę i został na trzy miesiące uwięziony.

Od 1921 roku pracował w Rewolucyjnej Radzie Wojennej Rosji Sowieckiej.

Po wojnie domowej W 1922 roku został wykładowcą Akademii Wojskowej Armii Czerwonej, kierował fakultetem historii wojen.