W wydanej w 2015 przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk publikacji Polskie nazewnictwo ssaków świata gatunkowi nadano nazwę „barasinga bagienna”, rezerwując nazwę „barasinga” dla rodzaju tych przeżuwaczy.
Gatunek jest blisko spokrewniony z wymarłą barasingą tajską. Do rodzaju barasinga, kreowanego przez Hodgsona w 1838, należy jeszcze również zaliczona pierwotnie do rodzaju jeleń barasinga tykoczelna. Niemniej między 1945 a 2005 gatunek często umieszczano w rodzaju jeleń.
Barasingę bagienną dzieli się na trzy podgatunki, mianowicie nominatywny, barasingę hinduską (Rucervus duvaucelii branderi) i assamską (Rucervus duvaucelii ranjinsinhi). Jednakże różnice genetyczne pomiędzy podgatunkami są niewielkie, a zróżnicowanie genetyczne w ich obrębie duże.
Tryb życia thumb|left|Samica, Park Narodowy Kanha Aktywność barasingi bagiennej przypada na wczesny ranek, popołudnie i wczesny wieczór. Zwierzę to żyje w grupach jednopłciowych. Samce tworzą odrębne grupki, samice również żyją w niewielkich grupach rodzinnych. Osobniki odrębnych płci spotykają się w sezonie rozrodczym. Notowano agregacje aż do ćwierć tysiąca osobników. Średnia latem wynosi jednak 32 osobniki, 13 za monsunu i 7 zimą. Stado zajmuje od 10 do 30 km².