Sztuka i literatura XX wieku radykalnie odeszła od mimesis jako naczelnej zasady. Wiele nurtów wprost odrzucało reprezentację rzeczywistości jako cel (rozwój sztuki abstrakcyjnej, dadaizm), lub kontynuowało (nie zawsze świadomie) zarzucone już w starożytności znaczenia mimesis (odzwierciedlenie wewnętrznych stanów artysty lub jako naśladownictwo procesów naturalnych). Rola mimesis nadal jest jednak dyskutowana. Susan Sontag odwoływała się do platońskiej koncepcji w swoim eseju o fotografii, nazywając ją „najbardziej realistyczną, a przeto najłatwiejszą spośród sztuk mimetycznych”.
Koncepcją mimesis na powrót zaczęli się interesować teoretycy. Rozwój badań nad starożytnością pozwolił odtworzyć starożytne znaczenie pojęcia mimesis i zwrócić uwagę na odmienność sposobu prezentowania rzeczywistości w zestawieniu ze współczesnością. Szczególnie wpływowa była praca Ericha Auerbacha Mimesis. Rzeczywistość przedstawiona w literaturze Zachodu (1946). W estetyce, tematyka została włączona w szerszy problem reprezentacji w sztuce. W pracy Sztuka i