Zwykle są to błonkoskrzydłe: porobnica miodunkowa Anthophora acervorum, różne gatunki z rodzaju Bombus, pszczoła miodna, a z motyli zwłaszcza latolistek cytrynek.
Nasiona zaopatrzone są w elajosom bogaty w oleje, przez co chętnie przenoszone są przez mrówki. Nasiona kokoryczy drobnej są chętniej zbierane przez te owady niż nasiona innych gatunków tego rodzaju. Podjęte przez mrówki nasiona transportowane są średnio przez 3–9 minut na odległość do 4 m. Na większe odległości bywają przenoszone przez wodę (unoszą się na niej), podobnie zresztą jak bulwy, które w wyniku osuwania się stoków mogą trafić do cieków. Przemieszczanie się kulistych bulw ułatwia też zamieranie ich korzeni w okresie letnim.
Nasiona kiełkują w następnym roku po rozsianiu i w naturze nie są w stanie przetrwać dłużej. Zdolność do kiełkowania zachowują tylko, gdy latem mają dość wilgoci (w wysuszonych nasionach zarodek zamiera), a w okresie zimowym zostaną przechłodzone. Kiełkuje ok. 10–50% nasion, pod warunkiem, że warstwa liści na powierzchni gleby jest cienka lub brak jej zupełnie. Siewki kokoryczy drobnej, jak u wielu innych przedstawicieli tego rodzaju, wyróżniają się wśród roślin dwuliściennych tworzeniem tylko pojedynczego liścienia. Nie wiadomo czy jest to rezultat redukcji i zaniku drugiego, czy też zrośnięcia się obu liścieni.