Jan z Příbrami (także: z Příbramě lub Jan Příbram, niem.: Johann von Pibrans) (ur. ok. 1387, zm. 20 grudnia 1448) – czeski działacz reformacyjny, teolog husycki i pisarz.
Życiorys W 1408 uczestniczył w zebraniu Czechów na Uniwersytecie w Pradze, gdzie domagali się uznania ich praw narodowych. W 1409 uzyskał na tej uczelni tytuł bakałarza, a w 1413 – tytuł mistrza sztuk wyzwolonych (mistr svobodných umění). W 1414 był świadkiem wyjaśnień Jana z Jesenicy na temat sprzeciwu, jaki Jan Hus wygłosił przeciwko jego kandydaturze na arcybiskupa. Po śmierci Husa został rzecznikiem Mistrzów Praskich.
Podczas zjazdu w Čáslaviu w 1421 był wraz z Janem Želivskim doradcą 20 wybranych zarządców ds kwestii wyznaniowych. Już w listopadzie tego samego roku udało mu się doprowadzić do wyboru Želivskiego na zarządcę. Podczas spotkania Mistrzów Praskich z husyckimi kapłanami z Táboru w zamku Konopiště w 1423 oraz podczas podobnego spotkania w Pradze w następnym roku, Jan z Příbrami energicznie wystąpił przeciwko taborytom. W 1426 podczas ostrego sporu z Petrem Paynem, określił nauki Jana Wiklefa jako „heretyckie”. Część Mistrzów Praskich nie zgodziła się z nim, uważając, że takie opinie są zniewagą także dla nauk Jana Husa.