Prostolinijnie można uznać, że silnik S70/1 zainstalowany w M8 bardziej przypomina wersję standardową bloku M70, podczas gdy silnik S70/2 stosowany w F1 to bardziej konstrukcja połączenia dwóch silników S50B30 z modelu BMW M3 (3 l, 210 kW / 286 KM) pierwszej fazy 1992-1995 z zaletami systemu VANOS. Silników S70/1-B60 wyprodukowano na potrzeby modelu M8 3 sztuki. McLaren Cars ltd. dla F1 zamówił razem 300 silników, jednak koncern wyprodukował razem 106 aut. Te 106 jednostek trafiło do modelów F1 zarówno w wersji drogowej (65 aut) jak i pozostałych wyścigowych. Do 1996 roku około 150 jednostek opuściło fabryki BMW, jednak szykujące się nowe zmiany dotyczące emisji spalin i środowiska, które miały wejść w życie po 1999 roku, automatycznie spowodowały zaprzestania produkcji V12 BMW M70/M73 i tym samym McLarena F1 wyposażonego w podobny typ silnika, bez wyraźnej ingerencji w konstrukcję całego motoru i jego przeprojektowania. BMW przeprojektował raz jeszcze ten silnik w 1999, posiadał on nowe oznaczenie M73TUB54 i zastosowano go do modelu Rolls-Royce Silver Seraph. Dlatego też koncern McLaren widząc, że jednostka z końcem lat 90 XX w.