Historia Pochówki przykościelne Od średniowiecza cmentarze organizowane były wokół kościołów. Grzebanie zmarłych od wieków odbywało się w ich bliskim sąsiedztwie lub ich podziemiach. Pochówki poza kościelnym obrębem były powszechnie traktowane jako pogardliwe, określenie “psim pochówkiem”. Dotyczyły głównie przestępców, zbrodniarzy, samobójców, epidemików czy innowierców. Z czasem taki system pochówków stwarzał coraz poważniejsze zagrożenie higieniczne i sanitarne dla mieszkańców miast.
Zmiany w cmentarnictwie Jako pierwszy pracę nad tym problemem podjął Paryski Parlament. 12 marca 1763 r. wszczęto dochodzenie w sprawie stanu paryskich cmentarzy. Jego wyniki potwierdziły, że szczególnie w okresie letnim nieprzyjemne i chorobotwórcze wyziewy z grobów stwarzają realne zagrożenie epidemiologiczne dla miasta. Na bazie tego dochodzenia, 21 maja 1765 r. parlament wydał orzeczenie, w którym nakazał uporządkować tereny cmentarzy oraz przenieść ekshumowane ciała do nowych kwater, które miały być zorganizowane na nowych cmentarzach usytuowanych poza granicami miasta. Orzeczenie parlamentu zburzyło dotychczasowy porządek i nie zostało powszechnie zaakceptowane. Dyskusję w tym temacie zamknęła Deklaracja królewska dotycząca pochówków wydana 10 marca 1776 r. przez Ludwika XVI.