Jan Gaston Medyceusz (wł. Gian Gastone de' Medici; ur. 24 maja 1671, zm. 9 lipca 1737) – wielki książę Wielkiego Księstwa Toskanii w latach 1723-1737. Był ostatnim władcą Toskanii z dynastii Medyceuszy, po nim pretensje do księstwa przejął dom Habsbursko-Lotaryński.
Jan Gaston urodził się we Florencji, stolicy księstwa. Był drugim synem i trzecim dzieckiem wielkiego księcia Kosmy III Medyceusza oraz Małgorzaty Ludwiki Orleańskiej, córki Gastona, księcia Orleanu. Ponieważ jego starszy brat Ferdynand Medyceusz oraz siostra Anna Maria Ludwika pomimo małżeństw pozostawali bezdzietni, jego ojciec zaczął nalegać na małżeństwo najmłodszego syna. Tym bardziej, że starszy brat miał licznych kochanków, a siostra zarażona przez męża syfilisem również nie miała widoków na macierzyństwo. Ojciec księcia poprosił swą córkę, wówczas elektorową palatynacką o znalezienie odpowiedniej kandydatki. Jej starania zaowocowały ślubem z wdową po bracie jej męża, Anną Marią Franciszką, córka księcia Sachsen-Lauenburg. Ślub odbył się w Düsseldorfie w roku 1697, jednak małżonkowie nie przypadli sobie do gustu. Żona wolała polować w swym zamku w Reichstadt, niż przebywać z mężem, więc Jan Gaston poświęcił się podróżom i sztuce, której był miłośnikiem. Odwiedził Hamburg, gdzie poznał Georga Friedricha Händla, odwiedził Paryż i Pragę.