Józef Drzewiecki (ur. 7 marca 1772 w Juśkowicach, zm. 20 stycznia 1852) – poseł na Sejm Rzeczypospolitej w 1792, pułkownik w czasie insurekcji kościuszkowskiej, awansowany na wicebrygadiera, konspirator, żołnierz Legionów i Legii Naddunajskiej, od 1817 marszałek szlachty powiatu krzemienieckiego. Ojciec Karola i dziadek Stefana Drzewieckiego – pioniera żeglugi podwodnej. Pamiętnikarz i mówca.
Życiorys Syn Felicjana Rafała (podkomorzy krzemieniecki) i Anny z Błędowskich, urodzony 7 marca 1772 w Juśkowicach w powiecie krzemienieckim na Wołyniu. Ukończył, ze złotym medalem, naukę w szkołach w Krzemieńcu (rozpoczął ją już w roku 1780). W roku 1792 był już posłem na Sejm Rzeczypospolitej z Wołynia. W czasie wojny polsko-rosyjskiej w 1792 pełnił funkcję komisarza cywilno-wojskowego województwa wołyńskiego. W roku 1794, w czasie insurekcji kościuszkowskiej mianowany pułkownikiem milicji wołyńskiej, aresztowany w czerwcu w Galicji (po bitwie pod Szczekocinami) przez Austriaków i wydany Rosjanom, wkrótce wraca i przeprowadza zbiórkę ofiar pieniężnych na rzecz powstania. Awansowany (4 września 1794) na wicebrygadiera Wołyńskiej Brygady Ukraińskiej Kawalerii Narodowej pod komendą Benedykta Kołyszki, i szefostwem Joachima Deniski.