Jan Nepomucen Sułkowski herbu Sulima (ur. 23 czerwca 1777 w Warszawie, zm. 9 listopada 1832 w twierdzy w Terezinie) – V książę bielski (V Herzog von Bielitz) z magnackiego rodu Sułkowskich, syn Franciszka Sułkowskiego i Judyty Marii Wysockiej, wnuk Aleksandra Józefa Sułkowskiego z Rydzyny.
Przeciw Austriakom 5 stycznia 1802 roku Sułkowski porzucił służbę w armii austriackiej, a wkrótce, za publiczne głoszenie sprzeciwu przeciwko cesarzowi Franciszkowi II, został aresztowany i osadzony 1 maja 1803 w twierdzy Kufstein. Zdołał stamtąd uciec 18 maja 1804 roku i ukrywał się w Pszczynie, należącej wówczas do Prusaków, którzy na prośbę cesarza aresztowali go, lecz Austriakom nie wydaliHistoria Czeladzi.
16 grudnia 1806 roku w zamku na Słupnej w Mysłowicach na Śląsku poślubił baronessę Ludwikę Larisch (Lariss) (1790–1848), z którą miał tylko jednego syna Ludwika Jana Alfreda:
Oboje skłamali: ona dodała sobie dwa lata, on odjął cztery.
Dla Napoleona Wiosną 1807 roku Sułkowski jako pierwszy wystąpił do cesarza Napoleona z inicjatywą utworzenia oddziału polskich huzarów, dzięki czemu powstały później 10 Pułk Huzarów i 13 Pułk Huzarów Księstwa Warszawskiego.