Andrzej II Halicki, Andrij Jurijowycz (; zm. w 1323) – według Encyklopedii ukrainoznawstwa ostatni ruski król halicko-wołyński w latach 1308–1323 (według innych źródeł od 1315). Był synem Jerzego I Halickiego (1252–1308), po którym miał odziedziczyć tron halicki. Po śmierci ojca panował wspólnie z bratem, Lwem II. Andrzej rezydował we Włodzimierzu a Lew II w Haliczu.
Walki z Litwą i Tatarami Pierwszy wspólny list Jurijowycza i Lwa II datowany jest na 9 sierpnia 1316, gdzie nazywają się oni „z bożej łaski, królowie wszystkich ziem (?), Halicza i Włodzimierza”. W tym liście odnawiają unię z Krzyżakami, którym obiecują obronę od Tatarów oraz „innych najeźdźców”. Pod tym terminem należy rozumieć Litwę, naruszającą nie tylko jedność ale i istnienie halickiego państwa.
Wiadomo, że w drugiej dekadzie XIV w. Litwini wzmocnili nacisk na Wołyń poprzez zdobycie Drohiczyna oraz Brześć. Lata panowania braci były stałą walką przeciwko Gedyminowi.
Umocniono stosunki z polskim królem Władysławem Łokietkiem oraz Krzyżakami oraz starano się zmniejszyć zależność od Złotej Ordy. Przez jakiś czas Andrzej walczył z Mongołami oraz Litwą.