Actio (od łac. agere – poganiać, gnać) – działanie, w prawie rzymskim oznaczało skargę sądową, powództwo, tj. czynność procesową, za pomocą której powód (actor) wszczynał przeciw pozwanemu (reus) proces oraz zmierzał do realizacji swych roszczeń. Jako że w prawie rzymskim podział na prawo materialne i procesowe nie miał tak istotnego znaczenia jak obecnie, actio było synonimem prawa podmiotowego (roszczenia chronionego skargą). Ponadto, ponieważ aż do końca republiki wszelkie czynności sądowe były dokonywane wyłącznie w formie ustnej, actio oznaczało również pozew.
Jurysta rzymski Celsus definiował skargę następująco:
Rozwój pojęcia W procesie legisakcyjnym słowem actio określano działania obu stron postępowania, zaś w procesie formułkowym – ogół czynności procesowych powoda.
Wraz z rozwojem procesu kognicyjnego, nastąpiło stopniowe oddzielenie pojęcia powództwa od pojęcia prawa podmiotowego. Pozywać mógł nie tylko ten, komu przysługiwało actio, ale każdy, kto uważał, że zostało naruszone jego prawo podmiotowe, które określone actio wyrażało.