Prawo kanoniczne () a. prawo kościelne – w Kościołach chrześcijańskich różnych tradycji system norm prawnych określających funkcjonowanie poszczególnych Kościołów, prawa i obowiązki poszczególnych członków (duchownych i świeckich), sposób zarządzania Kościołem, jego strukturę, przestępstwa i kary za nie oraz elementarne przepisy liturgiczne.
Nazwa pochodzi od podstawowej jednostki redakcyjnej kościelnych aktów prawnych – kanonu. Pierwotnie to właśnie zbiory kanonów () tworzyły prawo kanoniczne – choć były i są stosowane również inne formy redakcji przepisów. Dla odróżnienia dwóch porządków prawnych – świeckiego i kościelnego – przepisy świeckie nazywano (gr. ). Kanon (łac. ) to wyraz pochodzenia greckiego () oznaczający dosłownie sznur ciesielski, a w przenośni prawidło, wzorzec – normę.
Prawo kanoniczne oznacza też dyscyplinę, której przedmiotem są normy należące do systemu prawa kanonicznego, określaną również jako kanonistyka.
Źródła prawa kanonicznego Źródła prawa powszechnego Prawo obowiązujące w kościele powszechnym.
Prawo stanowione przez Kościół stanowi je papież – prawo papieskie stanowi je sobór – kolegium biskupów – prawo soborowe stanowione przez dykasterię kurii rzymskiej –
Źródła prawa partykularnego Prawo obowiązujące w kościele partykularnym, np.: statuty synodalne, księgi kościelne.